Bożonarodzniowe refleksje

 

 

Boże Narodzenie to swoiste misterium radości. W życiu każdego człowieka muszą być takie uroczyste chwile, dzięki którym stajemy się bardziej wrażliwi i serdeczni, bliscy i potrzebni. Stół wigilijny i szopka gromadzą razem każdą rodzinę, bliskich, przyjaciół. Z Bożym Narodzeniem wiąże się szereg pięknych zwyczajów, które wpisane są nie tylko w polską tradycję ale i w poezję. Wigilia... Dziwny urok kryje się w tym słowie. Wzrusza ono i rozrzewnia, czarem wspomnień przemawia do duszy.  Przez stulecia utrwaliły się różne zwyczaje związane ze Świętami Bożego Narodzenia. Stół zawsze musiał być odświętnie udekorowany, izba ozdobiona wiązkami żytniej słomy z 12 źdźbeł, co symbolizowało 12– tu apostołów i 12 miesięcy. Za obrazy wkładano gałązki jedliny. Pierwsza gwiazdka oznaczała początek wieczerzy wigilijnej. Ilość gości powinna być parzysta, zawsze jednak zostawiano miejsce dla niespodziewanego gościa. W wigilię zwierzęta mówiły ludzkim głosem, ale podsłuchanie tej rozmowy groziło nieszczęściem. Przed pasterką należało obmyć twarz w wodzie, gdzie poprzednio wrzucono miedziaka, by zdrowie było tak silne jak pieniądz. Panna, która jest ciekawa tego, czy w nadchodzącym roku wyjdzie za mąż, powinna po skończonej wieczerzy spod obrusa wyciągnąć źdźbło, by dowiedzieć się, co też los przyniesie jej w darze. Jeżeli spod obrusa wyciągnie się źdźbło jeszcze zielone, świadczy to o rychłym spełnieniu wróżby, żółte oznacza, że nasza wolność przedłuży się nieco, a kolor szary wskazuje na nieuchronne staropanieństwo.
Boże Narodzenie to najweselsze i najbardziej zaskakujące święta, pełne magii i nadziei. Wszyscy cenią sobie ich specyficzny klimat, który roztacza się przez wiele dni przed i po 25 grudnia. I chociaż w poszczególnych krajach tradycje i zwyczaje różnią się między sobą, to wszędzie święto to obchodzone jest uroczyście.

 

Stroik świąteczny

 

Facebook Like